سامی
لغتنامه دهخدا
سامی . (ع ص ) بلند. (آنندراج ) (منتهی الارب ). صاحب سموّ : اگر رأی سامی ... از او درگذرد که برای خداوند بازنموده ام . (تاریخ بیهقی چ ادیب ص 342).
جستن راه خدمت سامیش
جز بوجه ثنا خطا باشد.
گرچه دورم ز مجلس سامیت
من از این بخت و دولت توسن .
از قافله ٔ زایر آن درگه سامیش
کعبه است که مأوای مناجات و دعا شد.
|| فحل سام ؛ گشن سربرداشته . ج ، سوامی . (ناظم الاطباء). || برآینده جهت شکار. ج ، سماة. یقول : رجل سام و قوم سماة؛ یعنی قومی که برای شکار برآمده باشد. (ناظم الاطباء).
جستن راه خدمت سامیش
جز بوجه ثنا خطا باشد.
گرچه دورم ز مجلس سامیت
من از این بخت و دولت توسن .
از قافله ٔ زایر آن درگه سامیش
کعبه است که مأوای مناجات و دعا شد.
|| فحل سام ؛ گشن سربرداشته . ج ، سوامی . (ناظم الاطباء). || برآینده جهت شکار. ج ، سماة. یقول : رجل سام و قوم سماة؛ یعنی قومی که برای شکار برآمده باشد. (ناظم الاطباء).