تجربه کار
لغتنامه دهخدا
تجربه کار. [ ت َ رِ / رُ ب َ / ب ِ ] (نف مرکب ) ج ، تجربه کاران . شخص آزموده و دانا. (فرهنگ نظام ). مردم کارافتاده و کارآزموده . (آنندراج ). عالم به شغل و عامل با تجربه . (ناظم الاطباء). مجرب . بازل :
مرا ز تجربه کاران نصیحتی یاد است
که توبه نامه بخط شکسته می باید.
یکی ز تجربه کاران بصیدگاه ملالم
رمیده بلبلم از آرزوی انجمن گل .
|| تجربه کاران روزگار؛ آزمودگان کارهای دنیا. (ناظم الاطباء).
مرا ز تجربه کاران نصیحتی یاد است
که توبه نامه بخط شکسته می باید.
یکی ز تجربه کاران بصیدگاه ملالم
رمیده بلبلم از آرزوی انجمن گل .
|| تجربه کاران روزگار؛ آزمودگان کارهای دنیا. (ناظم الاطباء).