ابوالخیر
لغتنامه دهخدا
ابوالخیر. [ اَ بُل ْ خ َ ] (اِخ ) عسقلانی . یکی از معاریف صوفیه . او در نیمه ٔ دویم مائه ٔ سوم هجری به بغداد میزیست و در اواخر همین مائه در یکی از قراء بغداد بدرود حیات گفت . رجوع به نامه ٔ دانشوران ج 3 ص 102 و رجوع به نفحات الانس شود.