گوپاره/go[w]pāre/فرهنگ فارسی عمید / قربانزاده= گواره۱: ◻︎ وای از آن آوا که گر گوپاره آنجا بگذرد / بفکند نازادهبچه باز گیرد زادهشیر (منجیک: ۲۲۹).