کراهت/ke(a)rāhat/فرهنگ فارسی عمید / قربانزاده۱. ناپسند داشتن؛ ناخوش داشتن؛ ناراضی بودن.۲. زشتی.۳. (فقه) اولی بودن ترک عملی در حالی که انجام آن هم منع نشده.