پینه
/pine/فرهنگ فارسی عمید / قربانزاده
۱. تکۀ پارچه یا چرم که به لباس یا کفش پاره بدوزند؛ وصله.
۲. آن قسمت از پوست، بهویژه در کف دستوپا، که در اثر کار کردن سفت و ستبر شده باشد.
۳. ستبری پوست میانۀ پیشانی از سجدۀ بسیار.
⟨ پینه بستن: (مصدر لازم) ستبر شدن پوست، بهویژه در کف دستوپا، در اثر زیاد کار کردن یا میانۀ پیشانی در اثر سجدۀ بسیار.
⟨ پینه زدن: (مصدر لازم)
۱. = ⟨ پینه بستن
۲. دوختن تکهای از پارچه یا چرم به لباس یا کفش پارهشده؛ وصله کردن.
⟨ پینه کردن: (مصدر لازم) = ⟨ پینه بستن
۲. آن قسمت از پوست، بهویژه در کف دستوپا، که در اثر کار کردن سفت و ستبر شده باشد.
۳. ستبری پوست میانۀ پیشانی از سجدۀ بسیار.
⟨ پینه بستن: (مصدر لازم) ستبر شدن پوست، بهویژه در کف دستوپا، در اثر زیاد کار کردن یا میانۀ پیشانی در اثر سجدۀ بسیار.
⟨ پینه زدن: (مصدر لازم)
۱. = ⟨ پینه بستن
۲. دوختن تکهای از پارچه یا چرم به لباس یا کفش پارهشده؛ وصله کردن.
⟨ پینه کردن: (مصدر لازم) = ⟨ پینه بستن