ریشه کن
/rišekan/فرهنگ فارسی عمید / قربانزاده
۱. آنکه یا آنچه چیزی را از بیخ میکند و نابود میکند.
۲. (صفت مفعولی) چیزی که از بیخ کنده شده؛ درختی که از ریشه کنده شده باشد.
۲. (صفت مفعولی) چیزی که از بیخ کنده شده؛ درختی که از ریشه کنده شده باشد.