روحانیت
/ru(o[w])hāniy[y]at/فرهنگ فارسی عمید / قربانزاده
۱. جنبۀ معنوی و روحانی داشتن؛ روحانی بودن.
۲. تقدس؛ پاکی.
۳. (اسم) [مجاز] مجموعۀ روحانیان و عالمان دینی: روحانیت شیعه.
۴. (صفت نسبی) [قدیمی، مجاز] معنوی؛ روحانی.
۲. تقدس؛ پاکی.
۳. (اسم) [مجاز] مجموعۀ روحانیان و عالمان دینی: روحانیت شیعه.
۴. (صفت نسبی) [قدیمی، مجاز] معنوی؛ روحانی.