ذوالوجهین

در بدیع، آن است که شاعر یا نویسنده در نظم و نثر خود کلماتی به کار ببرد که دو معنی متضاد از آن استنباط شود یعنی هم مدح باشد هم ذم؛ محتمل‌الضدین، مانند این شعر: روسپی را محتسب داند زدن / شادباش ای روسپی‌ زن، محتسب.