دریغا/da(e)riqā/فرهنگ فارسی عمید / قربانزادهای دریغ؛ ای افسوس: ◻︎ دریغا که بی ما بسی روزگار / بروید گل و بشکفد نوبهار (سعدی۱: ۱۸۶).