فجالغتنامه دهخدافجا. [ ف ِ ] (ع مص ) فجاء. رجوع به فجاء شود. || (ص ) ناگهان : بادت بقای عمر به شادی هزار عیدعید عدو و عید ز جان دادن فجا. سوزنی .آنچنانش تنگ آورد آن قضاکه منافق
هشتگویش خلخالاَسکِستانی: haš(t) دِروی: haš شالی: haš کَجَلی: hašt کَرنَقی: hašt کَرینی: hašt کُلوری: haft گیلَوانی: hašt لِردی: hašt
هفتگویش خلخالاَسکِستانی: haf(t) دِروی: haf شالی: haf کَجَلی: hâft کَرنَقی: haft کَرینی: haft کُلوری: haft گیلَوانی: haft لِردی: haft
هفتگویش اصفهانی تکیه ای: haf(t) طاری: haf(t) طامه ای: haf(t) طرقی: haf(t) کشه ای: haf(t) نطنزی: haf(t)