سندروسیلغتنامه دهخداسندروسی . [ س َ دَ ] (اِخ ) (1172 هَ . ق .). محمدبن محمد الحسنیی السندروسی . از فضلای طرابلس شام . وی مدتی در آنجا مفتی مذهب حنفیه بوده است . او راست : الکشف ال
سندروسیلغتنامه دهخداسندروسی . [ س َ دَ ] (ص نسبی ) منسوب به سندروس : بزیر تخته نرد آبنوسی نهان شد کعبتین سندروسی . نظامی .رجوع به سندروس شود.
کسندرلغتنامه دهخداکسندر. [ ک َ س َ دَ / ک ُ س ُ دَ / ک َ س َ دُ ] (ص مرکب ) (مرکب از کس + اندر، به معنی دیگر و غیر) ناکس و نااهل را گویند. (برهان ) ناکس و نااهل و فرومایه . (ناظم
سندرلغتنامه دهخداسندر. [ س َ دَ / دِ / دُ ] (اِ) صمغی باشد زرد و شبیه به کاه ربا. (برهان ) (آنندراج ) : مشو ایمن اندر سرای فسوس که گه سندر است و گهی سندروس . فردوسی .رجوع به سند
سندرلغتنامه دهخداسندر. [ س ِ دِ ] (اِخ ) قریه ای است در ده فرسنگی جنوب ده بارز. (فارسنامه ٔ ناصری ).