ضحیةلغتنامه دهخداضحیة. [ ض َ حی ی َ ] (ع اِ) گوسپند قربانی . ج ، ضحایا. (منتهی الارب ). آنچه قربان کنند هر جا که باشد. (مهذب الاسماء). || نیم چاشت . (منتهی الارب ).
صلاة ضحیلغتنامه دهخداصلاة ضحی . [ ص َ ت ِ ض ُ حا ] (ترکیب اضافی ، اِ مرکب ) نماز چاشت . بدانکه متعارف میان مردم در اول نهار از نوافل دو نماز است : یکی در اول روز بعد از طلوع آفتاب و
ضحیفرهنگ فارسی عمید / قربانزاده۱. نودوسومین سورۀ قرآن کریم، مکی، دارای ۱۱ آیه؛ والضّحی.۲. [قدیمی] خورشید؛ آفتاب.۳. [قدیمی] هنگام برآمدن آفتاب؛ صبح.
ضحیلغتنامه دهخداضحی . [ ض ُ حی ی ] (ع مص ) ضَحو. ضُحُوّ. ضَحی ّ. رسیدن آفتاب کسی را. || بیرون آمدن در آفتاب . (منتهی الارب ). به آفتاب شدن . (زوزنی ). به آفتاب آمدن .