نشأهلغتنامه دهخدانشأه . [ ن َءَ / ءِ ] (از ع ، اِ) نشئه . نشوه . کیف و حالی که براثر استعمال مسکر یا مخدری به شخص معتاد دست دهد.
نشأهلغتنامه دهخدانشأه . [ ن َ ءَ ] (اِخ ) زین العابدین (میرزا...) مشهدی به روایت مؤلف صبح گلشن از اولاد جهانشاه ترکمان است ، در اصفهان تحصیل ریاضیات کرده مدتی مستوفی خالصه ٔ م
نشأهلغتنامه دهخدانشأه . [ ن َ ءَ ](اِخ ) محمد صالح (میرزا...)بن میرزا مؤمن سمرقندی متخلص به نشاءة از شعرای قرن یازدهم است . او راست :قدت بالاکند قدر قبای شهریاری رالبت شیرین ک
ارغونشاهلغتنامه دهخداارغونشاه . [ اَ ] (اِخ ) ابن امیرنوروز غازی از امرای اواخر دوره ٔ مغول و سپس نایب طغاتیمورخان . رجوع به حبط ج 2 ص 78 و فهرست تاریخ مغول و فهرست ذیل جامع التواری
کهیرگویش اصفهانی تکیه ای: kefli / ir طاری: kahir طامه ای: kahir طرقی: kehir / kewli کشه ای: kahir نطنزی: kahir / ir
کَهیرگویش خلخالاَسکِستانی: avir/kuš دِروی: avir/kuš شالی: avir کَجَلی: abaržiyan / kahir کَرنَقی: avir کَرینی: avir کُلوری: avir گیلَوانی: kuš/ avir لِردی: avir