هبلةلغتنامه دهخداهبلة. [ هَُ ل َ ] (ع اِ) بوسه . قبله . (اقرب الموارد) (معجم متن اللغة). || (ص ) زن فرزند گم کرده . (معجم متن اللغة).
هبلةلغتنامه دهخداهبلة. [ هََ ب ِ ل َ ] (ع ص ) زنی که فرزند خود را گم کرده باشد. مادر گم کرده فرزند. (اقرب الموارد) (معجم متن اللغة). این کلمه در مقام مدح و اعجاب استعمال شود. (م
هبلةلغتنامه دهخداهبلة. [ هَِ ب ِ / ب َل ْ ل َ ] (ع ص ) مؤنث هبل [ هَِ ب ِ / هَِ ب َل ل ] . (منتهی الارب ) (اقرب الموارد). زن بزرگ جثه . (ناظم الاطباء). || زن درازبالا. (ناظم ال
جهبللغتنامه دهخداجهبل .[ ج َ ب َ ] (ع اِ) بز کوهی کلان سر یا بز کوهی کلان سال یا بز کوهی بزرگ . (از اقرب الموارد) (منتهی الارب ).
کهبللغتنامه دهخداکهبل . [ ک َ ب َ ] (ع ص ) پست قامت . (منتهی الارب ). کوتاه قامت . (ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد). || (اِ) درختی است بزرگ . (منتهی الارب ). نام درختی بزرگ همچو
کهبللغتنامه دهخداکهبل . [ ک ُ ب َ / ک َ ب ُ ] (ص ) به معنی بی عقل و احمق و ابله باشد. (برهان ). کهبله . احمق و ابله را گویند. (آنندراج ) (فرهنگ رشیدی ). رجوع به کهبله شود.
هبللغتنامه دهخداهبل . [ هََ ب َ ] (اِخ ) حسن بن علی بن جابرالهبل الیمنی . رجوع به حسن بن علی بن جابر و حسن هبل شود.