اسوللغتنامه دهخدااسول . [ اَ وَ ] (ع ص ) آنکه در زیر ناف وی سستی و فروهشتگی باشد. (منتهی الارب ). آنکه شکم فروهشته باشد. آنکه فرود ناف او آویخته باشد. (مهذب الاسماء). مؤنث : سَ
اسولچهلغتنامه دهخدااسولچه . [ ] (اِخ ) مرکز قضایی است در هرزگوین . ناحیه ٔ غلبه در داخل این قضاست . (لغات تاریخیه و جغرافیه ٔ ترکی ج 1 ص 155).
اسولاتلغتنامه دهخدااسولات . [ اَس َ ] (اِخ ) موضعی در بیرون بژم از کلارستاق . (سفرنامه ٔ مازندران و استرآباد رابینو بخش انگلیسی ص 107).