ایارده گویلغتنامه دهخداایارده گوی . [ اَ رْ /رِ دَ / دِ ] (نف مرکب ) گوینده ٔ ایارده . خواننده ٔ ایارده . ایارده خوان . رجوع به ایارده شود : چه مایه زاهد و پرهیزکار صومعگی که نسک خوان
ایاره گیرلغتنامه دهخداایاره گیر. [ اَ رَ ] (نف مرکب ) محاسب . نویسنده . (آنندراج ) (برهان ) (اشتینگاس ). || (اِ مرکب ) دستبند.النگو. (فرهنگ فارسی معین ). رجوع به ایارگیر شود.
ایاردهلغتنامه دهخداایارده . [ اَ رْ / رِ دَ/ دِ ] (اِ) چگونگی پازند است (صحاح الفرس ). به معنی پازند است و پازند تفسیر زند که شرح و تفسیر اوستاست . (لغت نامه ٔ اسدی ص 477) اکارده
ایاردهفرهنگ فارسی عمید / قربانزادهتفسیر و شرح کتاب اوستا یا کتاب زند: ◻︎ چه مایه زاهد و پرهیزکار و صومعگی / که نَسَکخوان شده از عشقش و ایاردهگوی (خسروانی: شاعران بیدیوان: ۱۲۲).