بخاولغتنامه دهخدابخاو. [ ب ُ ] (اِ) بخو. (یادداشت مؤلف ). آن قید که بپای یا دست بندند. کند. شکال . بزبان ترکی . چیزی است از آهن مثل زنجیر که در پای گنهکاران و ستوران واسب کنند
بخاک سپردنلغتنامه دهخدابخاک سپردن . [ ب ِ س ِ پ ُ دَ ] (مص مرکب ) پنهان کردن در خاک . زیر خاک نهفتن . || به گور سپردن . خاک کردن کسی را پس از مرگ . دفن کردن مرده . (ناظم الاطباء). مدف
بخاک انداختنلغتنامه دهخدابخاک انداختن . [ ب ِ اَ ت َ ] (مص مرکب ) به زمین زدن . خواباندن به خاک . به خاک افکندن .
بخاک بردنلغتنامه دهخدابخاک بردن . [ ب ِ ب ُ دَ ] (مص مرکب ) در خاک بردن . به گور بردن . (آنندراج ). بخاک سپردن . دفن کردن مرده . (ناظم الاطباء).