بهاءالدولهلغتنامه دهخدابهاءالدوله . [ ب َ ئُدْ دَ ل َ ] (اِخ ) ابونصر فیروزبن عضدالدوله ٔ دیلمی از حکمرانان دیالمه ٔ فارس است که در 379 هَ . ق . حکومت داشت . (فرهنگ فارسی معین ). ابون
بهاءالدولهلغتنامه دهخدابهاءالدوله . [ ب َ ئُدْ دَ ل َ ] (اِخ ) علی بن ابوالحسن بن مسعودبن مودود از خاندان غزنویان که در440 هَ . ق . حکومت کرده است . (فرهنگ فارسی معین ). رجوع به علی و
بهاءالدولهلغتنامه دهخدابهاءالدوله . [ ب َ ئُدْ دَ ل َ ] (اِخ ) علی بن احمد جامجی . از اوایل جوانی در ارتقای مدارج ملک و دولت و ارتفاع اعلام حشمت مجهود خود مبذول فرمود، تا آخر به اولین
بهاءالدولهلغتنامه دهخدابهاءالدوله . [ ب َ ئُدْ دَ ل َ ] (اِخ ) منصوربن دبیس مکنی به ابی کامل ، سومین از امرای بنی مزید درمله متوفی در سال 479 هَ . ق . (از طبقات السلاطین اسلام ص 108).
بهاءفرهنگ انتشارات معین(بَ) [ ع . ] ( اِ.) 1 - روشنی ، درخشندگی . 2 - زیبایی ، نیکویی . 3 - زینت ، آرایش . 4 - رونق .
بهاءلغتنامه دهخدابهاء. [ ] (اِخ ) دهی از دهستان بخش شهریار است که در شهرستان تهران واقع است . و 194 تن سکنه دارد. (از فرهنگ جغرافیائی ایران ج 1).
بهاءلغتنامه دهخدابهاء. [ ب َ ] (ع اِ) (از «ب هَ ی ») خوبی و حسن . (منتهی الارب ) (ناظم الاطباء). زیبایی . نیکویی . (فرهنگ فارسی معین ). زیبایی . (مهذب الاسماء). || زینت . آرایش
بهاءلغتنامه دهخدابهاء. [ ب َ ] (ع مص ) (از «ب هَ ء») انس گرفتن . || نفهمیدن : ما بهأت ُ له ُ؛ نفهمیدم آنرا. || خالی ساختن خانه را از متاع و معطل ساختن . بهأ البیت ؛ خالی ساخت