بهودلغتنامه دهخدابهود.[ ب ُ ] (اِ) هر چیزی نیم سوخته که از نزدیک شدن به آتش زردرنگ شده باشد. (ناظم الاطباء) (از اشتینگاس ).
نفخِ شکمگویش خلخالاَسکِستانی: fu دِروی: fu شالی: fu کَجَلی: vâ کَرنَقی: fi کَرینی: fi کُلوری: fu kardan گیلَوانی: fü لِردی: nafx/ fi