باشندگانلغتنامه دهخداباشندگان . [ ش َ دَ / دِ ] (نف ) جمع باشنده (از مصدر بودن ). || ساکنین (ناظم الاطباء). سکان [ س ُ ک کا ] . اهل . : سکنه ٔ آن و همه ٔ باشندگان زمین را از آب بهره
انداخته باشندگویش خلخالاَسکِستانی: ejandašân bəbu دِروی: e.janda.šân bə.bu شالی: baranda.šân bâ کَجَلی: ara.vandašân bây کَرنَقی: jirandašân (bi)bi کَرینی: jirandašân bâ کُلوری: baran
انداخته باشندگویش کرمانشاهکلهری: bexesyân گورانی: bexesyân سنجابی: bexesyân کولیایی: bexesyân زنگنهای: bexesyân جلالوندی: ar âtü زولهای: ar âtü کاکاوندی: ar âtü هوزمانوندی: ar âtü
انداخته باشندگویش اصفهانی تکیه ای: daršunxossabu طاری: daršunxossabö طامه ای: darešunxossebu طرقی: deršunxossabö کشه ای: deršunxossebö نطنزی: daršu(n)xossabu
باشنگانفرهنگ فارسی عمید / قربانزادهپالیز؛ جالیز؛ زمینی که در آن خیار، خربزه، و مانندِ آنها کاشته باشند.