شورگیاهلغتنامه دهخداشورگیاه . (اِ مرکب ) گیاه شور. هر علف شور و نمکین . (ناظم الاطباء). گیاه شور مطلق . (فرهنگ فارسی معین ): نبت مالح ؛ شورگیاه .هجیر؛ شورگیاه خشک شکسته . (منتهی ال
گیاه شورلغتنامه دهخداگیاه شور. [ هَِ ] (ترکیب وصفی ،اِ مرکب ) آنچه تلخ و شورمزه باشد از نبات و آن بمنزله ٔ فواکه است شتران را. حَمض : احمضت الابل ؛ خوردند شتران گیاه شوره . اِحماض ؛
شکرگیاهلغتنامه دهخداشکرگیاه . [ ش َ ک َ ] (اِ مرکب ) شکرگیا. گزانگبین . (یادداشت مؤلف ) : طوطی جان من رسیده به لب تا از آن لب شکرگیاه برد.سیدحسن غزنوی .
آبگویش خلخالاَسکِستانی: âv دِروی: âv شالی: âv کَجَلی: ow کَرنَقی: âv کَرینی: âv کُلوری: âv گیلَوانی: âv لِردی: ov