حسن گندمگونلغتنامه دهخداحسن گندمگون . [ ح ُ ن ِ گ َ دُ ] (ترکیب وصفی ، اِ مرکب ) گندمین . رنگ گندمین . حسن سرخ که به سیاهی زند : گو بکش شمشیر بر من حسن گندمگون یارهرچه آید بر سر فرزند
سبزینهفرهنگ فارسی عمید / قربانزاده۱. (زیستشناسی) مادۀ تولیدکنندۀ رنگ سبز برگهای درختان و گیاهان که بر اثر نور آفتاب پدید میآید؛ کلروفیل.۲. (صفت نسبی، منسوب به سبز) [قدیمی، مجاز] گندمگون.
گندم گونلغتنامه دهخداگندم گون . [ گ َ دُ ] (ص مرکب ) آدم سبزه . ادْماء. اسمر. (ناظم الاطباء). اَملَج : دُحسُم ودحسمان و دُحسُمانی ؛ مردم گندم گون فربه گرداندام . رجل دَحمَس ؛ مرد گن