گندم گونلغتنامه دهخداگندم گون . [ گ َ دُ ] (ص مرکب ) آدم سبزه . ادْماء. اسمر. (ناظم الاطباء). اَملَج : دُحسُم ودحسمان و دُحسُمانی ؛ مردم گندم گون فربه گرداندام . رجل دَحمَس ؛ مرد گن
حسن گندمگونلغتنامه دهخداحسن گندمگون . [ ح ُ ن ِ گ َ دُ ] (ترکیب وصفی ، اِ مرکب ) گندمین . رنگ گندمین . حسن سرخ که به سیاهی زند : گو بکش شمشیر بر من حسن گندمگون یارهرچه آید بر سر فرزند
سبز گندم گونلغتنامه دهخداسبز گندم گون . [ س َ زِ گ َ دُ ] (ترکیب وصفی ، اِ مرکب ) کنایه از معشوق سبزرنگ . (آنندراج ) : ز جا برخیزم و در جستجوی او بجان افتم پی آن سبز گندم گون چو مور نات
حسن گندمگونلغتنامه دهخداحسن گندمگون . [ ح ُ ن ِ گ َ دُ ] (ترکیب وصفی ، اِ مرکب ) گندمین . رنگ گندمین . حسن سرخ که به سیاهی زند : گو بکش شمشیر بر من حسن گندمگون یارهرچه آید بر سر فرزند