گزهلغتنامه دهخداگزه . [ گ َ زَ ] (اِ) نوعی از تیر و پیکان باشد. || چوبی که بدان نقاره نوازند. (آنندراج ) (غیاث ).
گزهلغتنامه دهخداگزه . [ گ َ زَ / زِ ] (اِخ ) دهی است از دهستان گل فریز بخش خوسف شهرستان بیرجند، واقع در 26 هزارگزی خاور خوسف و 11هزارگزی خاور گل . هوای آن معتدل و دارای 25 تن س
گزهلغتنامه دهخداگزه . [ گ ِ زَ / زِ ] (اِخ ) دهی است از دهستان فرامرزان بخش بستک شهرستان لار، واقع در 30 هزارگزی جنوب باختر بستک ، دامنه ٔ جنوبی کوه سرخک . هوای آن گرم و دارای
لب گزهلغتنامه دهخدالب گزه . [ ل َ گ َ زَ / زِ ] (اِمص مرکب ) لب گزک . گزیدن لب به دندان به علامت پشیمانی یا اشاره به کسی برای سکوت او.
زبان گزه رفتنلغتنامه دهخدازبان گزه رفتن . [ زَ گ َ زَ / زِ رَ ت َ ] (مص مرکب ) (درتداول برخی از مردم ایران )، زبان گزیدن برای تنبیه کسی بر کار و یا سخنی ناصواب . لب بدندان گرفتن . لب گزی
لب گزهلغتنامه دهخدالب گزه . [ ل َ گ َ زَ / زِ ] (اِمص مرکب ) لب گزک . گزیدن لب به دندان به علامت پشیمانی یا اشاره به کسی برای سکوت او.
زبان گزه رفتنلغتنامه دهخدازبان گزه رفتن . [ زَ گ َ زَ / زِ رَ ت َ ] (مص مرکب ) (درتداول برخی از مردم ایران )، زبان گزیدن برای تنبیه کسی بر کار و یا سخنی ناصواب . لب بدندان گرفتن . لب گزی
گزفرهنگ انتشارات معین( ~ .) (اِ.) 1 - درختچه ای زینتی از تیرة گزها با برگ های ریز و به هم فشرده که دارای گل های منظم و صورتی یا سفید رنگ است . از ساقة آن ماده ای شیرین و مطبوع به نا
لب گزکلغتنامه دهخدالب گزک . [ ل َ گ َ زَ ] (اِمص مرکب ) لب گزه .- لب گزک رفتن ؛ گزیدن لب به دندان بعلامت پشیمانی یا اشاره به کسی برای امر بسکوت او.
دوگزهلغتنامه دهخدادوگزه . [ دُ گ َ زَ / زِ ] (ص نسبی ، اِ مرکب ) دو چوبند به درازی یک ذرع که در میان آنها دامی مشبک بندند و کبوتر بیگانه را از آن گیرند. (لغت محلی شوشتر).- دو گزه