گریه کنانلغتنامه دهخداگریه کنان . [ گ ِرْ ی َ / ی ِ ک ُ ] (نف مرکب ، ق مرکب ) در حالت گریه . در حال گریستن . در حال اشک ریختن .
گریهلغتنامه دهخداگریه . [ گ ِرْ ی َ / ی ِ ] (اِمص ) اسم مصدر گریستن .اشک ریختن . گریستن . اشک . سرشک . (حاشیه ٔ برهان چ معین ). آب از چشم ریختن . (آنندراج ). بُکاء: خم ؛ گریه ٔ
گریهگویش خلخالاَسکِستانی: bəraməste دِروی: bərama شالی: bərama کَجَلی: vöramestan کَرنَقی: bəraməsan کَرینی: bəraməsan کُلوری: bərama گیلَوانی: bəraməsi لِردی: bərama/bəraməs
گریه زنانلغتنامه دهخداگریه زنان . [ گ ِرْ ی َ / ی ِ زَ ] (نف مرکب ، ق مرکب ) گریه کنان . (آنندراج ) : مرد بدینجا چو بزندان رودگریه زنان آید و خندان رود.میرخسرو (از آنندراج ).
مویه کنانلغتنامه دهخدامویه کنان . [ مو ی َ / ی ِ ک ُ ] (نف مرکب ، ق مرکب ) در حال مویه کردن . در حال موییدن . گریه کنان . (از یادداشت مؤلف ) : نمودی به من پشت همچون زنان برفتی غریوا
گریانلغتنامه دهخداگریان . [ گ ِرْ ] (نف ، ق ) گریه کنان . (برهان ) (آنندراج ). گرینده . باکی . (منتهی الارب ) : بنوبهاران بستای ابر گریان راکه از گریستن اوست این زمین خندان . رود