گاوکوهلغتنامه دهخداگاوکوه . (اِخ ) گوکوه . یکی از قصبات مخروب زادکان از شاه کوه . (سفرنامه ٔ مازندران و استرآباد رابینو ص 126 بخش انگلیسی ).
گاوکوهیلغتنامه دهخداگاوکوهی . [ وِ ](ترکیب وصفی ، اِ مرکب ) گوزن . (حاشیه ٔ فرهنگ اسدی نخجوانی ). بقرالوحش . اسم فارسی آن گاو کوهی است . ایّل : گوشت گاو کوهی غلیظ باشد. (ذخیره ٔ خو
گاوکون کردنلغتنامه دهخداگاوکون کردن . [ ک َ دَ ] (مص مرکب ) کنایه از طهارت کردن و ریدن . (برهان ) (آنندراج ) (رشیدی ) : آن خداوندی که بر ریش بداندیشان اوگاوکون کردن نداند کس مگر تکلک ب
گاوکدهلغتنامه دهخداگاوکده . [ ] (اِخ ) سه فرسخ بیشتر میانه ٔ شمال ومغرب چم لطفعلی بیک است . (فارسنامه ٔ ناصری ص 278).
گاوکهللغتنامه دهخداگاوکهل . [ ک ُ هَِ ] (اِ) نام درختی است در رودسر و رامسر، که آن را در گرگان و مازندران نمدار و نرمدار گویند. زیزفون . (جنگل شناسی کریم ساعی ج 1 ص 179).
گاوکوهیلغتنامه دهخداگاوکوهی . [ وِ ](ترکیب وصفی ، اِ مرکب ) گوزن . (حاشیه ٔ فرهنگ اسدی نخجوانی ). بقرالوحش . اسم فارسی آن گاو کوهی است . ایّل : گوشت گاو کوهی غلیظ باشد. (ذخیره ٔ خو
گوکوهلغتنامه دهخداگوکوه . (اِخ ) یا گاوکوه . یکی از دیه های شاه کوه و ساور (مازندران ) است . رجوع به ترجمه ٔ مازندران و استرآباد رابینو ص 169 شود.
گاوآهنلغتنامه دهخداگاوآهن . [ هََ ] (اِ مرکب ) آهنی که بر یوغ است . خیش ، آهن جفت ، فدان ، ایمد. سپار؛ مجموع گاو و یوغ و چوب و آهن آن . آهنی باشد که بر سر قلبه نصب کنند و زمین را
گوزنلغتنامه دهخداگوزن . [ گ َ وَ ] (اِ) گاو کوهی . (لغت فرس ص 378). گاو کوهی ماده . (صحاح الفرس ). نوعی از گاو کوهی باشد، و شاخهای او به شاخهای درخت خشک شده ماند. گویند آب گوشه
مارخوارلغتنامه دهخدامارخوار. [ خوا / خا ] (نف مرکب ) مارخور. خورنده ٔ مار. (یادداشت به خط مرحوم دهخدا) (از فهرست ولف ): یزدجرد گفت این چندین تن خلق که اندر جهانند بدیدم از ترک و دی