کیقاللغتنامه دهخداکیقال . (اِخ ) دهی از دهستان اوزومدل است که در بخش ورزقان شهرستان اهر واقع است و 399 تن سکنه دارد. (از فرهنگ جغرافیایی ایران ج 4).
کیغاللغتنامه دهخداکیغال . (ص ) جماشی بود. آن که پنهانک دوست را بیند گویند کیغالکی کرد. (لغت فرس اسدی چ اقبال ص 330). رجوع به کنغال و کنغالگی شود.
کیاله اولغتنامه دهخداکیاله او. [ ل َ / ل ِ اَ / اُو ] (اِ مرکب ) آب چکیده ای از ماست . (از یادداشت به خط مرحوم دهخدا).
کیاالهراسیلغتنامه دهخداکیاالهراسی . [ یَل ْ هََ / هََرْ را ] (اِخ ) ابوالحسن علی بن محمدبن علی طبری ، ملقب به عمادالدین و معروف به کیاالهراسی . فقیه شافعی و مفسر. در طبرستان ولادت یاف
کیاللغتنامه دهخداکیال . [ ک َی ْ یا ] (اِخ ) لقب مردی گول که پیوسته خاک می پیمود.(منتهی الارب ) (آنندراج ) (ناظم الاطباء) : به زیبقی ّ مقنع به احمقی کیال به روزکوری صباح و شبروی
کیاللغتنامه دهخداکیال . [ ک َی ْ یا ] (ع ص ) پیماینده . (منتهی الارب ). پیماینده و پیمانه کننده . (ناظم الاطباء). پیماینده و چیزی را به پیمانه پیمایش کننده . (غیاث ). آنکه حرفه
کیالجلغتنامه دهخداکیالج . [ ک َ ل ِ ] (ع اِ) ج ِ کیلجة. (منتهی الارب ) (ناظم الاطباء) (اقرب الموارد). ج ِ کیلجة، کیله که پیمانه ای است مر غله و آرد و جز آن را. (آنندراج ). رجوع ب
کنغاللغتنامه دهخداکنغال . [ ک ُ ] (اِ) پنهان و خفیه دیدن دوستان .(برهان ). کنغاله . (فرهنگ فارسی معین ). دیدار دوستان در پنهانی و به طور خفیه . (ناظم الاطباء). (از: کنک + آل ) جم
کنغالگیلغتنامه دهخداکنغالگی . [ ک َ ل َ ] (حامص )فاحشگی . روسپی گری . (فرهنگ فارسی معین ) : کنون کان ماه راایزد به من دادنخواهم کو بود در ماه آبادکه آنجا پیر و برنا شادخوارندهمه کن
کیاله اولغتنامه دهخداکیاله او. [ ل َ / ل ِ اَ / اُو ] (اِ مرکب ) آب چکیده ای از ماست . (از یادداشت به خط مرحوم دهخدا).
کیاالهراسیلغتنامه دهخداکیاالهراسی . [ یَل ْ هََ / هََرْ را ] (اِخ ) ابوالحسن علی بن محمدبن علی طبری ، ملقب به عمادالدین و معروف به کیاالهراسی . فقیه شافعی و مفسر. در طبرستان ولادت یاف