کورگهلغتنامه دهخداکورگه . [ ک َوُ گ َ ] (ترکی ، اِ) به معنی نقاره ، این لفظ ترکی است . بعضی محققان نوشته اند که در آخر این لفظ به جای «ها» «الف » باید نوشت و به خواندن ، ها باید
کورگهواژهنامه آزادکَوُرگِه؛ بزرگترین زنگی که بر گردن شتر می آویختند و صدای بلندش از دورها به گوش می رسید.
کوره ٔ اردشیرخورهلغتنامه دهخداکوره ٔ اردشیرخوره . [ رَ / رِ ی ِ اَدَ خوَرْ / خُرْ رَ ] (اِخ ) یکی از پنج کوره ٔ ولایت فارس است . این کوره منسوب است به اردشیربن بابک و مبداء به عمارت فیروزآبا
کوره ٔ اصطخرلغتنامه دهخداکوره ٔ اصطخر. [ رَ / رِ ی ِ اِطَ ] (اِخ ) یکی از پنج کوره ٔ ولایت پارس است : اصل این کوره اصطخر است و این اصطخر اول شهری است که در پارس کرده اند و آن را گیومرث
کوره ٔ حدادیلغتنامه دهخداکوره ٔ حدادی . [ رَ / رِ ی ِ ح َدْ دا ] (ترکیب اضافی ، اِ مرکب ) کوره ٔ آهنگری . (یادداشت به خط مرحوم دهخدا). رجوع به کوره ٔ آهنگری ذیل ترکیب های کوره شود.
کورگالغتنامه دهخداکورگا. [ ک َ وُ ] (ترکی ، اِ) نقاره باشد و این لفظ ترکی است . (فرهنگ رشیدی ). رجوع به کورکا، کورگه و کورکه شود.
کورکالغتنامه دهخداکورکا. (ترکی ، اِ) طبل بزرگ و کلان . (ناظم الاطباء). طبل بزرگ . کهورکای . کورکه . (فرهنگ فارسی معین ). کهورکه . کورگه : چون سرمست شدخروش کورکا و نای زرین به وی
کورکهلغتنامه دهخداکورکه . [ ک َ ] (ترکی ، اِ) طبل بزرگ . (فرهنگ فارسی معین ) : بعد از آن کورکه را پاره ساختند. (ظفرنامه ٔ یزدی ، فرهنگ فارسی معین ). و فغان کورکه و نفیر به اوج اث
برغولغتنامه دهخدابرغو. [ ب َ / ب ُ ] (اِ) شاخ حیوان که از میان تهی باشد و آنرا مانند نفیری نوازند. (غیاث اللغات ) (ناظم الاطباء). شاخی باشد در میان تهی که آنرا مانند نفیر نوازند