کفشگرلغتنامه دهخداکفشگر. [ ک َ گ َ ] (ص مرکب ، اِ مرکب ) کسی که کفش می دوزد. اسکاف . اسکوف . حذأ. کفاش . خفاف . (یادداشت مؤلف ). اسکاف . سیکف : کفشگر دیدمرد داور تفت لیف در کون
کفشگر کلاارطهلغتنامه دهخداکفشگر کلاارطه . [ ک َ گ َ ک َ اَ رِ طِ ] (اِخ ) دهی است از بخش مرکزی شهرستان شاهی که 720 تن سکنه دارد. (از فرهنگ جغرافیایی ایران ج 3).
کفشگر کلابزرگلغتنامه دهخداکفشگر کلابزرگ . [ ک َ گ َ ک َ ب ُ زُ ] (اِخ ) دهی است از بخش مرکزی شهرستان شاهی که 1600 تن سکنه دارد. (از فرهنگ جغرافیای ایران ج 3).
کفشگرانلغتنامه دهخداکفشگران . [ ک َ گ َ ](اِخ ) دهی است از بخش اشترینان شهرستان بروجرود که 997 تن سکنه دارد. (از فرهنگ جغرافیایی ایران ج 6).
کفشگر کلاارطهلغتنامه دهخداکفشگر کلاارطه . [ ک َ گ َ ک َ اَ رِ طِ ] (اِخ ) دهی است از بخش مرکزی شهرستان شاهی که 720 تن سکنه دارد. (از فرهنگ جغرافیایی ایران ج 3).
کفشگر کلابزرگلغتنامه دهخداکفشگر کلابزرگ . [ ک َ گ َ ک َ ب ُ زُ ] (اِخ ) دهی است از بخش مرکزی شهرستان شاهی که 1600 تن سکنه دارد. (از فرهنگ جغرافیای ایران ج 3).
کفشگریلغتنامه دهخداکفشگری . [ ک َ گ َ ] (حامص مرکب ). کفاشی . ارسی دوزی . (یادداشت مؤلف ). سکافة. (دهار). عمل کفشگر. شغل کفشگر. || (اِ مرکب ) محل کار کفشگر. دکان کفشگر.