کشتلغتنامه دهخداکشت . [ ک َ ] (ص ) هرچیز بسیار خشک و شکننده و زشت و بدترکیب و بدشکل . || (اِ) یک نوع علف سرخ رنگ که بر روی زمین گسترده شده و می پیچد. || نمک . || (ص ) نمکین . (
کشتلغتنامه دهخداکشت . [ ک ُ ] (مص مرخم ، اِمص ) مصدر مخفف کشتن . عمل کشتن . قتل : به آواز گفت ای بد کینه جوی چرا کشت خواهی نیا را بگوی . فردوسی .- امثال : کشت او واجب نشده است
کشطلغتنامه دهخداکشط. [ ک َ ] (ع مص ) جل از پشت ستور برگرفتن ، یقال کشط الجل عن الفرس . || پوست شتر باز کردن . (منتهی الارب ) (از اقرب الموارد). || برهنه کردن ، منه قوله تعالی «
کُشتگویش خلخالاَسکِستانی: bəkəštəš دِروی: bə.kəšt.əš شالی: bə.kəšt.əš کَجَلی: bu.kušt.eš کَرنَقی: bokoštəše کَرینی: bukuštəšə کُلوری: bəkəštəš گیلَوانی: bəkəštəše لِردی: buku
کُشتگویش کرمانشاهکلهری: kwešt گورانی: kwešt سنجابی: kwešt کولیایی: akwešt زنگنهای: kwešt جلالوندی: kwešt زولهای: kwešt کاکاوندی: kwešt هوزمانوندی: kwešt