کبریتلغتنامه دهخداکبریت . [ ک ِ ] (ع اِ) چوب کوچک و باریکی که در نوک آن گوگرد باشد. (ناظم الاطباء). فارسیان خسی را گویند که به آب گوگرد تر کرده خشک سازند و به اندک گرمی آتش گیرد
کبریتگویش خلخالاَسکِستانی: kibrit دِروی: kərbit شالی: kərbit کَجَلی: kebrit کَرنَقی: kərpit کَرینی: kirbit کُلوری: kərbit گیلَوانی: kəbrit لِردی: kərbit
کبریتگویش کرمانشاهکلهری: šaqâta گورانی: šaxâta سنجابی: šaxârta کولیایی: šaxârta زنگنهای: šaqârta جلالوندی: šaqârta زولهای: šaxâta کاکاوندی: šaxârta هوزمانوندی: šaxârta
کبریتفرهنگ انتشارات معین(کِ) (اِ.) قطعه کوتاه و باریکی از چوب که انتهای آن به مواد آتش زا مثل گوگرد آغشته شده و بر اثر مالش یا اصطکاک با سطح زبر آتش می گیرد.
کبریت احمرلغتنامه دهخداکبریت احمر. [ ک ِ ت ِ اَ م َ ] (ترکیب وصفی ، اِ مرکب ) گوگرد سرخ . (غیاث اللغات ) (ناظم الاطباء). و گوگرد سرخ بغایت کمیاب است (غیاث اللغات ). در کبریت احمر اقوا
کبریت زدنلغتنامه دهخداکبریت زدن . [ ک ِ زَ دَ ] (مص مرکب ) کشیدن سرچوب آغشته به گوگرد به سنباده ٔ موضوع بر کناره ٔ قوطی کبریت و افروختن آن . (از یادداشت مؤلف ). کبریت کشیدن .