کاردلغتنامه دهخداکارد. (اِ) آلت برنده ای از آهن که دارای تیغه و دسته است . (ناظم الاطباء). سِکّین . (ترجمان القرآن ) (دهار) (منتهی الارب ). مِخذَعَه . خیفَه . مِقَذّ. شَلط، شَلط
کاردگویش خلخالاَسکِستانی: kəla kârd دِروی: kârda/ kəlakârd شالی: kârda کَجَلی: kârda کَرنَقی: kârda کَرینی: kârda کُلوری: kârd گیلَوانی: kəlakârd لِردی: kârda
کارد تیزلغتنامه دهخداکارد تیز. [ دِ ] (ترکیب وصفی ، اِ مرکب ) کارد برا. لَخز. (منتهی الارب ) (ناظم الاطباء).