چشتلغتنامه دهخداچشت . [ چ ِ ] (اِخ ) نام موضعی است .(برهان ) (ناظم الاطباء). نام قریه ای است قریب بهرات رود و اوبه و شاقلان در کمال صفوت هوا و عذوبت ماء و از آنجا بوده اند بزرگ
چشتلغتنامه دهخداچشت . [ چ ُ ](اِ) درختچه ایست که در کلیه ٔ نقاط مرطوب جنگل های شمال فراوانست ، و آنرا در مازندران «جز»، در رشت «کول »و «کوله خاص » و در برخی نقاط طالش «پل » نام
چشتیلغتنامه دهخداچشتی . [ چ َ ] (اِخ ) شهرت خواجه ابواحمد ابدال است که سرآمد مشایخ چشت و پسر سلطان فرسنافه بوده است . رجوع به نفحات الانس چ توحیدی پور ص 323 و حبیب السیر چ خیام
چشتیلغتنامه دهخداچشتی . [ چ َ ] (اِخ ) شهرت خواجه قطب الدین مودود است که پسر مهین خواجه یوسف بن محمدبن سمعان و از شیوخ متصوفه بوده و در سن 26 سالگی پس از وفات پدر بجانشینی وی من
چشتیهفرهنگ فارسی عمید / قربانزادهسلسلهای از صوفیان هند منسوب به خواجه ابواحمد چشتی (از مردم چشت، قریهای در نزدیکی هرات) که در قرن چهارم هجری میزیسته.
چشته خوردنلغتنامه دهخداچشته خوردن . [چ َ / چ ِ ت َ / ت ِ خوَرْ / خُرْ دَ ] (مص مرکب ) چاشت خوردن . طعمه خوردن . طعام اندک خوردن . رجوع به چشته شود. || طعمه خوردن حیوان درنده ، چون خوا