چایلغتنامه دهخداچای . (چینی ، اِ) معروف است و آن برگی باشد که از ختای آورند و جوشانیده مانند قهوه بخورند، منفعت بسیار دارد و مضرت شراب را دفع کند. (برهان ) (آنندراج ). معروف و
چایگویش خلخالاَسکِستانی: čây دِروی: čây شالی: čây کَجَلی: čoy کَرنَقی: čay کَرینی: čây کُلوری: čây گیلَوانی: čây لِردی: čây
چایگویش کرمانشاهکلهری: čây گورانی: čây سنجابی: čây کولیایی: čây زنگنهای: čây جلالوندی: čây زولهای: čây کاکاوندی: čây هوزمانوندی: čây
چای خانهلغتنامه دهخداچای خانه . [ ن َ / ن ِ ] (اِمرکب ) چای پزخانه . قهوه خانه . کافه . محل چای خوردن . || جاهایی در بین راه و کنار جاده ٔ کاروانی که سابقاً اسب های کالسکه را در آنج
چایخوریلغتنامه دهخداچایخوری . [ خوَ / خ ُ ] (اِ مرکب ) اسباب چای خوری .آلات چایخوری . وسائل چایخوری . سرویس چای خوری ، که مرکب است از 6 یا 12 یا 24 پاره ظرف مخصوص چای خوردن .
خوریلغتنامه دهخداخوری . [ خوَ / خ ُ ] (حامص ) عمل خوردن . (یادداشت بخط مؤلف ).- آبجوخوری ؛ لیوانی برای خوردن آبجو.- آب خوری ؛ لیوانی که برای خوردن آب بکار میرود.- || نوعی دها
چای خوریلغتنامه دهخداچای خوری . [ خوَ / خ ُ ] (حامص مرکب ) خوردن چای . نوشیدن چای . چای آشامی . چای نوشی .
چای پزخانهلغتنامه دهخداچای پزخانه . [ پ َ ] (اِ مرکب ) چای خانه . قهوه خانه . محل کسب قهوه چی . جای خوردن چای .