پیلتنلغتنامه دهخداپیلتن . [ ت َ ] (ص مرکب ) دارای اندامی چون پیل . که تنی چون فیل دارد از گرانی جثه . تهمتن .(شرفنامه ). عظیم الجثه . بزرگ جثه چون فیل . که تنی چون فیل زورمند دار
پِیْلِنْگوگویش گنابادی در گویش گنابادی یعنی زمین زدن کسی ، گیر دادن پا به پای کسی در حال حرکت بطوری که زمین بخورد و به زمین بیفتد.
پِیْلِنْگیگویش گنابادی در گویش گنابادی یعنی پشت پا زدن به چیزی یا کسی یا موقعیتی در زندگی ، پشت کردن و رو برگرداندن از چیزی ، زمین زدن کسی در عدوان واز روی دشمنی و کینه جویی
فیلتنلغتنامه دهخدافیلتن . [ ت َ ] (ص مرکب ) پیلتن . (فرهنگ فارسی معین ). دارای تنی چون پیل . عظیم جثه . بزرگ . زورمند. بسیار قوی مانند فیل . || اسب نیرومند و قوی هیکل .
بستگانلغتنامه دهخدابستگان . [ ب َ ت َ ] (اِ) ج ِ بسته : گو پیلتن نیز پیمان ببست که آن بستگانرا گشاید دو دست . فردوسی .پس آن بستگانرا کشیدند خواربجان خواستند آنگهی زینهار. فردوسی .
درنگیفرهنگ فارسی عمید / قربانزاده۱. بااستقامت؛ مقاوم: ◻︎ گو پیلتن گفت جنگی منم / به آوردگه بر درنگی منم (فردوسی: ۲/۸۴).۲. طولانی.۳. چیره؛ مسلط.۴. [قدیمی، مجاز] سست؛ درنگکننده؛ کاهل: ◻︎ درنگی ن
خستگی هالغتنامه دهخداخستگی ها. [ خ َ ت َ / ت ِ ] (اِ) جراحتها، ریش ها : همی گفت کای داور داد پاک گر از خستگیها شوم من هلاک . فردوسی .تن پیلتن را چنان خسته دیدهمه خستگیهاش نابسته دید
خسته تنلغتنامه دهخداخسته تن . [ خ َ ت َ /ت ِ ت َ ] (ص مرکب ) مجروح بدن . زخمین تن : زواره بیامد بر پیلتن دریده برو جامه و خسته تن . فردوسی .همه کشته بودند ماخسته تن گرفتار در دست آ