پنبه دارلغتنامه دهخداپنبه دار. [ پَم ْ ب َ / ب ِ ] (نف مرکب ) که حشو از پنبه دارد. صاحب حشو از پنبه : قباء پنبه دار. تنبان پنبه دار.- پنبه داردوزی ؛ دوختن پنبه بحشو لباس و مانند آن
پنبهگویش خلخالاَسکِستانی: pamba دِروی: pamba شالی: pamba کَجَلی: pampa کَرنَقی: pamba کَرینی: pamba کُلوری: pamba گیلَوانی: pamba لِردی: pamba
پنبهگویش کرمانشاهکلهری: lu:ka/ pama گورانی: lu:ka/ pama سنجابی: lu:ka/ pama کولیایی: lu:ka/ pama زنگنهای: lu:ka/ pama جلالوندی: lu:ka/ pama زولهای: pama کاکاوندی: pama هوزمانو
پنبهفرهنگ انتشارات معین(پَ بِ) (اِ.) گیاهی علفی و یک ساله که از غوزة آن ریسمان و پارچه درست کنند. ؛با ~ سر کسی را بریدن آهسته و نرم نرم کسی را بی آن که متوجه باشد به نابودی کشاندن .
دارلغتنامه دهخدادار. (نف مرخم ) به معنی دارنده باشد، وقتی که با کلمه ای ترکیب شود. (برهان ). مانند: آبدار. آبرودار. آبله دار. آزاردار. آهاردار. اجاره دار. استخوان دار. اسلحه دا
کلیجهلغتنامه دهخداکلیجه . [ ک ُج َ / ج ِ ] (اِ) جامه ٔ پنبه دار آجیده کرده . (ناظم الاطباء). جامه ٔ پنبه دار آجیده . کلیچه . (فرهنگ فارسی معین ). و رجوع به کلیچه شود. || جامه ٔ ن