ولایتیلغتنامه دهخداولایتی . [ وَ / وِ ی َ ] (ص نسبی ) منسوب به ولایت . اهل شهرستان (به جز پایتخت ). (فرهنگ فارسی معین ).- لهجه ٔ ولایتی ؛ لهجه ای که مردم شهرستان بدان تکلم کنند.
ولایتی خطلغتنامه دهخداولایتی خط. [ وَ / وِ ی َ خ َطط / خ َ ] (اِ مرکب ) خط نستعلیق . (فرهنگ فارسی معین ).
زبان ولایتیلغتنامه دهخدازبان ولایتی .[ زَ ن ِ وَ / وِ ی َ ] (ترکیب وصفی ، اِ مرکب ) زبانی که مخصوص یک ولایت یا ایالت باشد مثل زبان گیلان و زبان مازندران . (فرهنگ نظام ). رجوع به زبان م
هم ولایتیلغتنامه دهخداهم ولایتی . [ هََ وِ ی َ] (ص مرکب ) دو نفر که اهل یک ولایت باشند. همشهری . در این ترکیب و نیز در ترکیب همشهری ، یاء نسبت زائد است ، زیرا در صفات مرکب با لفظ «هم
هم ولایتیفرهنگ فارسی عمید / قربانزاده۱. دو یا چند تن که اهل یک ولایت باشند.۲. (حاصل مصدر) [قدیمی] اهل یک ولایت بودن.
همولایتیگویش اصفهانی تکیه ای: hamdahi طاری: hamvelâyati طامه ای: hamdehi طرقی: hamvelâyati کشه ای: hamdahi نطنزی: hamdehi
ولایتی خطلغتنامه دهخداولایتی خط. [ وَ / وِ ی َ خ َطط / خ َ ] (اِ مرکب ) خط نستعلیق . (فرهنگ فارسی معین ).
زبان ولایتیلغتنامه دهخدازبان ولایتی .[ زَ ن ِ وَ / وِ ی َ ] (ترکیب وصفی ، اِ مرکب ) زبانی که مخصوص یک ولایت یا ایالت باشد مثل زبان گیلان و زبان مازندران . (فرهنگ نظام ). رجوع به زبان م
هم ولایتیلغتنامه دهخداهم ولایتی . [ هََ وِ ی َ] (ص مرکب ) دو نفر که اهل یک ولایت باشند. همشهری . در این ترکیب و نیز در ترکیب همشهری ، یاء نسبت زائد است ، زیرا در صفات مرکب با لفظ «هم