واشللغتنامه دهخداواشل . [ ش ِ ] (ع ص ) روان . جاری . (از اقرب الموارد). || جبل واشل ؛ کوه که پیوسته از آن آب زهد. (منتهی الارب ) (آنندراج ). سیلان پیداکننده . (از اقرب الموارد).
واشل الرأیلغتنامه دهخداواشل الرأی . [ ش ِ لُرْ رَءْی ْ ] (ع ص مرکب ) ضعیف رأی . سست رأی . (از اقرب الموارد).
واشل الحظلغتنامه دهخداواشل الحظ. [ ش ِ لُل ْ ح َظظ ] (ع ص مرکب ) کم بهره . فلان واشل الحظ؛ یعنی او کم بهره است . (منتهی الارب ) (آنندراج ).
واشلولغتنامه دهخداواشلو. (اِخ ) قریه ای در دوازده فرسخی ری که تاج الدوله تتش بن الب ارسلان در صفر سال 488 هَ . ق . بدانجا کشته شده است . این کلمه در راحةالصدور «واشیلو» (ص 143) و
واشل الرأیلغتنامه دهخداواشل الرأی . [ ش ِ لُرْ رَءْی ْ ] (ع ص مرکب ) ضعیف رأی . سست رأی . (از اقرب الموارد).
واشل الحظلغتنامه دهخداواشل الحظ. [ ش ِ لُل ْ ح َظظ ] (ع ص مرکب ) کم بهره . فلان واشل الحظ؛ یعنی او کم بهره است . (منتهی الارب ) (آنندراج ).
واشلولغتنامه دهخداواشلو. (اِخ ) قریه ای در دوازده فرسخی ری که تاج الدوله تتش بن الب ارسلان در صفر سال 488 هَ . ق . بدانجا کشته شده است . این کلمه در راحةالصدور «واشیلو» (ص 143) و
اعشارلغتنامه دهخدااعشار. [ اَ ] (اِخ ) نام موضعی است به عقیق مدینه . (از معجم البلدان ) : ظللت َ باعشار لعینیک واشل علی الصدر من ماءالشؤون یسیل .(از معجم البلدان ).