هنیلغتنامه دهخداهنی ٔ. [ هََ ] (ع ص ) گوارا و گوارنده . هنی : چو تشنه نباشد کس آنجا، پس آن چه جای شراب هنی ٔ و مری است . ناصرخسرو.|| آنچه بی دسترنج رسد کسی را. گوارنده از طعام
هنیلغتنامه دهخداهنی . [ هََ ن ْی ْ ] (ع مص ) کردن . (منتهی الارب ): ذهبت و هنیت ؛ کنایه از رفتم و کاری را کردم . (از اقرب الموارد).
هنیلغتنامه دهخداهنی . [ هََ نی ی ] (ع ص ) خوشگوار و گوارنده . (غیاث ). هنی ٔ : محلش سنی باد و دولت هنی جهانش رهی باد و گردون غلام . مسعودسعد.لشکر او از خصب آن قلعه به مرتعی هنی
حنیلغتنامه دهخداحنی . [ ح َ نی ی ] (ع اِ) ج ِ حَنیَّة، به معنی کمان . (منتهی الارب ) (اقرب الموارد). || ج ِ حِنو. (آنندراج ).
حنیلغتنامه دهخداحنی . [ ح ِن ْ نی ] (ع اِ) ممال حنا. حناء : هر آن مثال که توقیع تو بر آن نرودزمانه طی نکند جز برای حنی را. انوری .رجوع به حنا و حناء شود.
هنیئاًلغتنامه دهخداهنیئاً. [ هََ ئَن ْ ] (ع ق ) گوارنده باد. (ترجمان القرآن ).- هنیئاً مریئاً ؛ سازگار و گوارا.
هنیئاًلغتنامه دهخداهنیئاً. [ هََ ئَن ْ ] (ع ق ) گوارنده باد. (ترجمان القرآن ).- هنیئاً مریئاً ؛ سازگار و گوارا.
هنیعلغتنامه دهخداهنیع. [ هََ ] (ع ص ) رجل هنیع؛ مرد کج قامت . || مرد پست و کوتاه گردن . (منتهی الارب ).
هنیفقانلغتنامه دهخداهنیفقان . [ هَُ ن َ ف َ ] (اِخ ) قریه ای است میانه ٔجنوب و مغرب رنجبران به فارس . (فارسنامه ٔ ناصری ).