ایاکلغتنامه دهخداایاک . [ ای یا ک َ ] (ع ضمیر) ضمیر منفصل منصوب مفرد مذکر مخاطب به معنی ترا. اسم مبهم یا ضمیر منصوب مذکر ترا. (ناظم الاطباء) : ایاک نعبد و ایاک نستعین . (قرآن 4/
حسن مطلبلغتنامه دهخداحسن مطلب . [ ح ُ ن ِ م َ ل َ ] (ترکیب اضافی ، اِ مرکب ) تهانوی آرد: نزد بلغاء آن است که شاعر یا نثرنگار پس از تمهید مقدمه ، شروع بذکر غرض و منظور کند. مانند: ای
بسملهلغتنامه دهخدابسمله . [ ب ِ م ِ ل َ / ل ِ ] (ع اِ) مخفف بسم اﷲ. (از غیاث ) (از ناظم الاطباء). مأخوذ از تازی مخفف بسم اﷲ الرحمن الرحیم : ابرو بنما که جان دهم جان بی بسمله بسم
جرجانیلغتنامه دهخداجرجانی . [ ج ُ ] (اِخ ) اسماعیل بن احمدبن ابراهیم بن اسماعیل بن عباس اسماعیلی . از ائمه ٔ عصر خویش بود و در فقه و اصول فقه و ادب عربی و علم کلام و غیره از پیشرو
التفاتلغتنامه دهخداالتفات . [ اِ ت ِ ] (ع مص ) وانگریستن . (تاج المصادر بیهقی ) (مصادر زوزنی ). بازپس نگریستن . (ترجمان علامه ٔ جرجانی ). برگشته نگریستن . (منتهی الارب ). بگوشه ٔ