نمازخانهلغتنامه دهخدانمازخانه . [ ن َ ن َ / ن ِ ] (اِ مرکب ) معبد. (یادداشت مؤلف ). || اطاقی مخصوص خواندن نماز در خانه ٔ مسلمانان . (یادداشت مؤلف ). جائی که در آن نماز خوانند. (فر
نمازخانهفرهنگ انتشارات معین( ~. نِ) (اِمر.) 1 - جایی که در آن نماز خوانند. 2 - محلی در کلیسا یا کاخ مسیحیان که برای خواندن دعا اختصاص دهند.
نمازخانهفرهنگ فارسی عمید / قربانزاده۱. محلی که در آن نماز بخوانند.۲. مسجد.۳. محلی در کلیسا یا کاخ مسیحیان که به خواندن دعا اختصاص داده میشود.
نمازخانه1chapel1واژههای مصوب فرهنگستاندر کلیساهای جامع و برخی کلیساهای بزرگ، مکانی خصوصی یا نیایشگاهی کوچک برخوردار از یک بَرواره یا محراب، بهصورت اتاقی در داخل کلیسا یا گاه بهصورت بخشی الحاقی به
نمازخانه2chapel2, oratory, chapelryواژههای مصوب فرهنگستان1. بنای مذهبی مستقل کوچکتر از کلیسا و دارای یک شبستان 2. مکانی ویژۀ عبادت در بعضی از اماکن عمومی نظیر بیمارستانها، در دین مسیحی
مزگتلغتنامه دهخدامزگت . [ م َ گ ِ ] (اِ) نمازخانه و مسجد. (ناظم الاطباء). خانه ٔ خدا. بیت اﷲ. (برهان ). مزکت . مژگت . (زمخشری ). به معنی خانه ای که برای پرستش پروردگار بسازند و
جامهخانهvestry, vestry-roomواژههای مصوب فرهنگستانفضایی باز یا بسته در داخل کلیسا یا در جوار نمازخانه یا هر فضای مذهبی دیگر که البسه و وسایل و ظروف مربوط به مراسم مذهبی در آن نگهداری میشود