نخکلهلغتنامه دهخدانخکله . [ ن َ ک َ ل َ / ل ِ ] (اِ) گوزی سخت . (لغت فرس اسدی ). گوز سخت . گردوی سوزنی . (فرهنگ نظام ). گردکانی را گویند که سخت باشد و زود نشکند و مغزش به دشواری
نخکلهفرهنگ انتشارات معین(نَ کَ لَ) (اِ.) گردویی که پوست سخت داشته باشد. 2 - کنایه از: آدم بی شرم و پررو.
نخکلهفرهنگ فارسی عمید / قربانزادهگردویی که پوست سخت داشته باشد: ◻︎ گرچه سختی چو نخلکه مغزت / جمله بیرون کنم به چارهگری (لبیبی: شاعران بیدیوان: ۴۹۰).
نخله ٔ بنی محمودلغتنامه دهخدانخله ٔ بنی محمود. [ ن َ ل َ / ل ِ ی ِ ب َ م َ ] (اِخ ) نام موضعی است مابین مکه و طایف . (آنندراج ) : چون به نخله ٔ بنی محمود رسیدم توانگر رااجل فرارسید. (گلستان
نخله ٔ بنی هلاللغتنامه دهخدانخله ٔ بنی هلال . [ ن َ ل َ / ل ِ ی ِ ب َ هَِ ] (اِخ ) نام موضعی است در راه مکه ، و آن نخلستانی است از شکرستان ، و بنی هلال قبیله ای است از عرب . (غیاث اللغات )
نخله ٔ طورلغتنامه دهخدانخله ٔ طور. [ ن َ ل َ / ل ِ ی ِ ] (اِخ ) نخله ٔ کلیم . نخل ایمن . نخل طور. درختی که موسی در وادی مقدس مشتعل دید و از آن نغمه ٔ «انی انا اﷲ» شنید : کرد تجلی ز غی
نخله ٔ کلیملغتنامه دهخدانخله ٔ کلیم . [ ن َ ل َ / ل ِ ی ِ ک َ ] (اِخ ) نخله ٔ طور. نخل ایمن . نخل طور. رجوع به نخله ٔ طور شود : اندر فضایل تو قلم گوئی چون نخله ٔ کلیم پیمبر شد.منجیک .
نخله ٔ محمودلغتنامه دهخدانخله ٔ محمود. [ ن َ ل َ / ل ِی ِ م َ ] (اِخ ) نام موضعی است مابین مکه و طایف . (غیاث اللغات ) (آنندراج ). موضعی است به حجاز قریب مکه ، در آن خرما و مو است ، و آ
نخکلونلغتنامه دهخدانخکلون . [ ن َ ک َ ] (ص ) مردم سخت رو و پوست کلفت و بی شرم . نخکله . (ناظم الاطباء). || (اِ) نخکله . گردوی قوز : مغز معنی راست ناید از برون ور سر او بشکنی چون ن
تخکلوزلغتنامه دهخداتخکلوز. [ ت َ ک َ ] (اِ) تخکلول . تخکلون . نخکله . پوست کلفت . (ناظم الاطباء). رجوع به تخکلول و تخکلون شود.
بخکلوللغتنامه دهخدابخکلول . [ ب َ ک َ ] (ص ) مردم سخت رو و پوست کلفت و بی شرم . بخکلون . بخکله . بخکلیون . (از ناظم الاطباء). ظاهراً همه ٔاین کلمات مصحف است . رجوع به نخکلون و نخک
مریدنلغتنامه دهخدامریدن . [ م ُ دَ ] (مص ) مردن . این مصدر مستعمل نیست لیکن بعض صیغ آن جداگانه یا با پیشوند متداول است . کلمه را به کسر اول نیز توان گرفت که مخفف «میریدن » باشد :
بیرون کردنلغتنامه دهخدابیرون کردن . [ ک َ دَ ] (مص مرکب ) راندن . بدر کردن . برون کردن . خارج ساختن . اخراج کردن . نفی کردن . طرد کردن : کنون دشمن از خانه بیرون کنیم وزین پس بر این لش