معنی نامیة | واژه یاب

جست‌وجوی دقیق

نامیة

لغت‌نامه دهخدا

نامیة. [ ی َ ] (اِخ ) آبی است بنی جعفربن کلاب را. (از معجم البلدان ).

نامیة

لغت‌نامه دهخدا

نامیة. [ ی َ ] (ع ص ) تأنیث نامی است . بالان . بالنده . نمو کننده . رجوع به نامی شود. || (اِ) آفرینش خدای تعالی . منه قوله : لاتمثلوا بنامیة اﷲ؛ یعنی الخلق لأ

جست‌وجوی مشابه

نامیه

فرهنگ مترادف و متضاد

رستنی، روینده، گیاه، نامی، نبات ≠ جماد

نامیه

فرهنگ فارسی عمید / قربان‌زاده

قوه‌ای که موجب رشد و نمو می‌شود.

نامیه

فرهنگ انتشارات معین

(یِ) [ ع . نامیة ] (اِفا.)مؤنث نامی ، قوه ای که موجب رشد و نمو می شود. ج . نوامی .

روح نامیه

لغت‌نامه دهخدا

روح نامیه . [ ح ِ ی َ / ی ِ ] (ترکیب وصفی ، اِ مرکب ) روح نباتی . قوت نامیه . (آنندراج ). نیرویی در گیاهان که باعث نمو آنها گردد : ز روح نامیه مانا که نسبتی دار

نفس نامیه

لغت‌نامه دهخدا

نفس نامیه . [ ن َ س ِ ی َ / ی ِ ] (ترکیب وصفی ، اِ مرکب ) قوه ای که مربی نبات است : گفتم که اعتدال نبندد هوا مزاج گفتا ز نفس نامیه بالد همی شجر. ناصرخسرو.گفتم ز