نامیةلغتنامه دهخدانامیة. [ ی َ ] (ع ص ) تأنیث نامی است . بالان . بالنده . نمو کننده . رجوع به نامی شود. || (اِ) آفرینش خدای تعالی . منه قوله : لاتمثلوا بنامیة اﷲ؛ یعنی الخلق لأ
نامیهفرهنگ انتشارات معین(یِ) [ ع . نامیة ] (اِفا.)مؤنث نامی ، قوه ای که موجب رشد و نمو می شود. ج . نوامی .
روح نامیهلغتنامه دهخداروح نامیه . [ ح ِ ی َ / ی ِ ] (ترکیب وصفی ، اِ مرکب ) روح نباتی . قوت نامیه . (آنندراج ). نیرویی در گیاهان که باعث نمو آنها گردد : ز روح نامیه مانا که نسبتی دار
نفس نامیهلغتنامه دهخدانفس نامیه . [ ن َ س ِ ی َ / ی ِ ] (ترکیب وصفی ، اِ مرکب ) قوه ای که مربی نبات است : گفتم که اعتدال نبندد هوا مزاج گفتا ز نفس نامیه بالد همی شجر. ناصرخسرو.گفتم ز
نامیهفرهنگ انتشارات معین(یِ) [ ع . نامیة ] (اِفا.)مؤنث نامی ، قوه ای که موجب رشد و نمو می شود. ج . نوامی .
روح نامیهلغتنامه دهخداروح نامیه . [ ح ِ ی َ / ی ِ ] (ترکیب وصفی ، اِ مرکب ) روح نباتی . قوت نامیه . (آنندراج ). نیرویی در گیاهان که باعث نمو آنها گردد : ز روح نامیه مانا که نسبتی دار
نفس نامیهلغتنامه دهخدانفس نامیه . [ ن َ س ِ ی َ / ی ِ ] (ترکیب وصفی ، اِ مرکب ) قوه ای که مربی نبات است : گفتم که اعتدال نبندد هوا مزاج گفتا ز نفس نامیه بالد همی شجر. ناصرخسرو.گفتم ز