میکالغتنامه دهخدامیکا. (فرانسوی ، اِ) یکی از کانیهایی است که جزو عناصر سنگهای آذرین می باشد. ترکیب این سنگ در حقیقت عبارت از یک سیلیکات آبدار آلومینیوم همراه با یکی از فلزات قلی
میکاواژهنامه آزادحضرت میکای نبی (علیه السلام) از پیامبران مبعوث بر بنی اسرائیل است.در انجیل برنابا از او با عنوان «میخای پیغمبر» (1) و در کتاب مقدس «میکاهِ مُورِشْتی» و«میکایاه
میکافرهنگ فارسی عمید / قربانزادهنوعی کانی بهرنگ سیاه یا سفید و قابل تورق که به دلیل عبور ندادن جریان الکتریسیته در عایقکاری به کار میرود و نوعی از آن در چراغهای خوراکیپزی استفاده میشود.
میکعلغتنامه دهخدامیکع. [ ک َ ] (ع اِ) مشک کلفت و محکم . (ناظم الاطباء). مشک درشت . (منتهی الارب ، ماده ٔ وک ع ) (آنندراج ). || ج ِ میکَعَة. (منتهی الارب ) (ناظم الاطباء). و رجوع
میکادولغتنامه دهخدامیکادو. [ ] (اِخ ) امپراتور ژاپن . (یادداشت مؤلف ). عنوان هر یک از امپراتوران ژاپن .
میکائیللغتنامه دهخدامیکائیل . (اِخ ) میکال . نام فرشته ٔ روزی . (از منتهی الارب ، ماده ٔ م ک ل ). فرشته ای که روزی مخلوق را می رساند و به فارسی بشتر و تشتر نیز گویند. (ناظم الاطباء