میسایدگویش خلخالاَسکِستانی: pesunə دِروی: sun.ə شالی: sunə کَجَلی: mu.sun.e/iya کَرنَقی: disinə کَرینی: sunə کُلوری: sunə گیلَوانی: sunə لِردی: âxarə
میسایدگویش کرمانشاهکلهری: sâe:d گورانی: sâe:d سنجابی: sâe:d کولیایی: asâe: زنگنهای: sâe:d جلالوندی: masâe:te: زولهای: masâe:te: کاکاوندی: masâe:te: هوزمانوندی: masâe:te:
عنبرسایلغتنامه دهخداعنبرسای . [ عَم ْ ب َ ] (نف مرکب ) آنکه عنبر میساید. رجوع به عنبر ساییدن شود : دولت سلطان بر هرکه بتابد نشگفت گر شود باد هوا بر سر او عنبرسای . فرخی . || (اِ مر
سمن سایلغتنامه دهخداسمن سای . [ س َ م َ ] (نف مرکب ) در صفات زلف مستعمل به این اعتبار که سمن عارض را میساید. (آنندراج ). زلفی که چون آنرا لمس کنندبوی یاسمن از وی برآید. (ناظم الاطب
پرک ساس پسلغتنامه دهخداپرک ساس پس . [ پْرِ / پ ِ رِ ](اِخ ) بروایت هرُدوت کبوجیه در سفر مصر «شبی در خواب دید که قاصدی از راه رسید و خبر داد که سمردیس بر تخت سلطنت نشسته و سر به آسمان
شکوکلغتنامه دهخداشکوک . [ ] (ص ) عفص . گس . گلوگیر. سلوک . (یادداشت مؤلف ) : سیب ترش اندرسردی به اول درجه دوم است سیب شکوک خشک بود و معده را سره باشد. (ذخیره ٔ خوارزمشاهی ). هر
فلکیلغتنامه دهخدافلکی . [ف َ ل َ ] (از ع ، ص نسبی ) منسوب به فلک . (از اقرب الموارد). آسمانی . سماوی . (یادداشت مؤلف ) : این بوی سای ، این فلکی هاون میسایدم به دسته ٔ آزارش . ن