موهةلغتنامه دهخداموهة. [ هََ ] (ع اِمص ، اِ) آب و رونق روی . (منتهی الارب ، ماده ٔ م وهَ) (ناظم الاطباء) (آنندراج ). مُواهة. گویند: ما احسن موهة وجهه و مواهته ؛ أی مأه و رونقه
مواهةلغتنامه دهخدامواهة. [م ُ هََ / م َ هََ ] (ع اِ) تابانی و درخشانی و رونق روی . (ناظم الاطباء). آب و رونق روی . (آنندراج ) (از منتهی الارب ). موهة. (منتهی الارب ) (از اقرب الم
درخشانیلغتنامه دهخدادرخشانی . [ دُ / دَ / دِ رَ ] (حامص ) حالت و چگونگی درخشان . تابش . تلألؤ : هر یک از خوبی چون باغ به هنگام بهاروز درخشانی چون ماه به هنگام سحر. فرخی .مواهة، م
مدجللغتنامه دهخدامدجل .[ م ُ دَج ْ ج َ ] (ع ص ) بعیر مدجل ؛ شتر قطران مالیده . (منتهی الارب ) (از متن اللغة). رجوع به تدجیل شود. || سیف مدجل ؛ شمشیر ملمع بزرگ . (منتهی الارب ):
بشرهلغتنامه دهخدابشره . [ ب َ ش َ رَ / رِ ] (از ع ، اِ) روی پوست آدمی و جز آن . (ناظم الاطباء). ظاهر پوست آدمی . (غیاث ). ظاهر پوست مردم . (مهذب الاسماء) (دزی ج 1ص 88). بیرون پو