مهستیلغتنامه دهخدامهستی . [ م َ س ِ / م َ هَِ ] (اِ مرکب ) مخفف ماه ستی (ستی مخفف عربی سَیِّدَتی ). ماه خانم . ماه بانو. || از نامهای ایرانی : داشت زالی به روستای تکاومهستی نام د
مهستیفرهنگ انتشارات معین(مَ هِ یا مَ س ) (اِمر.) 1 - ماه خانم ، بانوی بزرگ . 2 - نامی است از نام های زنان .
مهستیفرهنگ نامها(تلفظ: mahasti) (فارسی ـ عربی) (مَه = ماه + ستی = مخفف سیدتی) ، ماه خانم ، ماه بانو ؛ (در اعلام) مهستی گنجوی شاعرهی ایرانی که بعضی او را معاصر سلطان سنجر و بعض
ابن خطیب گنجویلغتنامه دهخداابن خطیب گنجوی . [ اِ ن ُ خ َ ب ِ گ َ ج َ ] (اِخ ) شاعری از مردم گنجه و شوی مهستی شاعر معروف .
احمدلغتنامه دهخدااحمد. [ اَ م َ ] (اِخ ) ابن خطیب گنجه ای . خوندمیر در حبیب السیر (ج 1 ص 383) آرد: در جامعالتواریخ جلالی مسطور است که امیراحمد پسر خطیب گنجه ای و مهستی که بغایت
ستلغتنامه دهخداست . [ س ِ ] (ع اِ) خانم . (دزی ج 1 ص 631) : ستی و مَهْسِتی را بر غزلهاشبی صد گنج بخشی در مثلها. نظامی (خسرو و شیرین ).رجوع به ستی شود.
ستیلغتنامه دهخداستی . [ س ِت ْ تی ] (ع اِ) برای خطاب به زن آید، یعنی ای شش جهات من ، یا آن ملحون است و صواب سیدتی است . (منتهی الارب ) (آنندراج ) : ستی و مهستی را برغزلهاشبی صد
یارهفرهنگ فارسی عمید / قربانزادهیارا: ◻︎ جز زُهره که را زَهره که بوسد پایش؟ / جز یاره که را «یاره» که بوسد دستش؟ (مهستی: مجمعالفرس: یاره).