مهانةلغتنامه دهخدامهانة. [م َ ن َ ] (ع مص ) مهانت . خوار گردیدن . (از منتهی الارب ). خوار و حقیر شدن . (از اقرب الموارد) (از تاج المصادر بیهقی ) (مصادر زوزنی ). || ضعیف و مسکین ش
محانةلغتنامه دهخدامحانة. [ م َ ن َ ] (ع اِ) خم رودخانه . (ناظم الاطباء). محنرة. محناة. محنیة. (منتهی الارب ).
مأنةلغتنامه دهخدامأنة. [ م َءْ ن َ ] (ع اِ) ناف و گرداگرد آن . (منتهی الارب ) (ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد). || تهیگاه یا پیه پاره ٔ چسبیده در باطن پوستک . (منتهی الارب ). ت
ملاَّنةلغتنامه دهخداملاَّنة. [ م َ ن َ ] (ع ص ) مؤنث ملاَّن . (منتهی الارب ) (از اقرب الموارد). مؤنث ملاَّن یعنی پر. گویند: دلو ملاَّنة. ج ، مِلاء. (ناظم الاطباء). و رجوع به ملاَ
ممأنةلغتنامه دهخداممأنة. [ م ُ ءَ ن َ ] (ع مص ) با اندیشه کاری کردن . (منتهی الارب ). دراندیشیدن در کاری . (از شرح قاموس ). اندیشیدن در کاری . (از اقرب الموارد).مئان . (منتهی ال
مهانتلغتنامه دهخدامهانت . [ م َ ن َ ] (ع اِمص ) مهانة. خواری و دونی و ذلت و فرومایگی . (ناظم الاطباء). رسوایی و خواری و سبک داشت . هوان . (منتهی الارب ).- مهانت نفس ؛ پستی آن .
هوانلغتنامه دهخداهوان . [ هََ ] (ع مص ) ناتوان و درویش گردیدن و برجای ماندن . || خوار گردیدن . (اقرب الموارد). هون . مهانة. (منتهی الارب ). || (اِمص ) خواری و بی عزتی . (غیاث )
رسواییلغتنامه دهخدارسوایی . [ رُس ْ ] (حامص )رسوائی . فضیحت و مذلت . (آنندراج ). افتضاح و بی آبرویی و بدنامی و ذلت و فضیحت و بی حرمتی . (ناظم الاطباء).اِبَة. موئبة. خزی . فتنه . ف
زبیرلغتنامه دهخدازبیر. [ زُ ب َ ] (اِخ ) ابن عبدالواحدبن محمدبن زکریابن صالح بن ابراهیم اسدآبادی همدانی ، متوفی 347 هَ . ق . مکنی به ابوعبداﷲ. محدث و حافظ، به شرق و غرب سفر کرد