ممحاللغتنامه دهخداممحال . [ م ِ ] (ع ص )ارض ممحال ؛ زمین قحطزده . (منتهی الارب ) (آنندراج ) (ناظم الاطباء). زمینی که در آن گیاهی نباشد. (از اقرب الموارد). زمین خشک و بی آب و علف
مِحَالِفرهنگ واژگان قرآنبه کاربردن نقشه وتدبیری که طی آن ضعف طرف مقابل آشکار شود(مصدر باب مفاعله از ماحل - يماحل )
ممالةلغتنامه دهخداممالة. [ م ُ ل َ ] (ع ص ) تأنیث ممال . اماله شده ، چنانکه مدید و اعتمید مماله ٔ مداد و اعتماد است . (یادداشت مرحوم دهخدا). رجوع به ممال و اماله شود.
ممالهلغتنامه دهخدامماله . [ م ُ ل َ ] (ع ص ) ممالة: بخلاف لفظ کتاب و حساب و عتاب و امثال آن که هرچند در استعمال پارسی این کلمات البته مماله در لفظ آرند. (المعجم چ دانشگاه ص 234).